duy

" Acının  kendisi aldatmadır (upadhi) çünkü onun özü aydınlanmanın sıfatı (upadhi) olan esrimedir."

yıne ilkel mitoloji

cehennemin silahlarını verdi bana. Kör ellerime. Korkuları olanın ateşini verdi, toprak sabrının söndürmeye yetmediği.

karanlıktan

karanlıktan attı beni

yemişli bahçelerinizin ortasında açtım çokça sağır gözlerimi.

Yeşillikleriniz canımı acıttı,

tuzlu gözyaşı sularınızla dağlandı

sıfatsız derim.

güzellikleri özledim.

Aklı başında çıkanlar yolculuğa

ilk durakta. Suyu akan

çeşme

tiz delilikle seviyorum seni

Öğleden sonra güneşi gibi yalvartarak

getiriyor onu gömüyor

bana tanrı.

Savaşarak dedi aşkımı yaktı.

Soğuk ıtırlı leylak bir

karanlıktı.

Yerini alan sevişmelerin güzel

limontuzu

"...........bu arada sanat yapıtı sadece çıldırmış zihinden değil bütünüyle zihinden kaçırılmış adeta bir yeni hayat formu gibi varolanın içinde yerini almıştır  Böylece toplumlardan toplumlara, medeniyetlerden medeniyetlere sanat, kültürü taşır. Hayattır bu, zehir vardır içinde ve hoş şeydir.

.......................

zehre tuz eklemek aşka lezzet kazandırır. bu yüzden aşıklar sanatçının gönüllü koruyucuları olurlar. daha fazla yaratıcı aşık, daha fazla yaratıcı sanatçı, biraz da ekşilik, istediğimiz işte budur."

                                                                                       serdar koçak, varlık, eylül, 2002